[]  []  []  []  []  []  [๗]  []


    จะหักอื่นขืนหักก็จักได้
หักอาลัยนี้ไม่หลุดสุดจะหัก
สารพัดตัดขาดประหลาดนัก
แต่ตัดรักนี้ไม่ขาดประหลาดใจ

       "นิราศอิเหนา" - สุนทร ภู่

    วิทยาเปรียบด้วยกำลังเหมาะ
สุจริตคือเกราะกำบังได้
ปัญญาคืออาวุธยุทธวิชัย
สติไซร้คุ้มพลยุทธนา

   "เกียรติรถ"  - พระมงกุฎเกล้า

    อย่าเอื้อมเด็ดดอกฟ้า     มาถนอม
สูงสุดมือมักตรอม             อกไข้
เด็ดแต่ดอกพยอม             ยามยาก ชมนา
สูงก็สอยด้วยไม้                อาจเอื้อมเอาถึง  

         "โคลงโลกนิติ" - กรมพระยาเดชาดิศร

    ลมทะเลพัดผ่าวต้อง        สกนธ์กาย
ผ้าห่มฤๅห่อนหาย               สั่นสะท้าน
เนื้อนิ้วกิ่งก้อยสาย              สุดสวาท
แม้นพะยุร้อยด้าน              ดีดนิ้วเดียวหาย

                      ท้าวสุภัติการภักดี (นาค)

    อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก
แต่ลมปากหวานหูมิรู้หาย
แม้นเจ็บอื่นหมื่นแสนจะแคลนคลาย
เจ็บจนตายเพราะเขาเหน็บให้เจ็บใจ

                                    สุนทร ภู่

    เรียมรักนุชนาฏด้วย       เห็นใจ จริงเอย
ใช่รักรูปวิไล                     เลิศล้ำ
ชื่นจิตแต่หล่อนไข              คำซื่อ
อีกสิ่งปฏิบัติซ้ำ                  ส่งให้รักแรง

     พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

    ผานิตผิชิดมด        ฤ จะอดบอาจจะมี
แม่เหล็ก ฤ เหล็กดี     อยะยั่วก็พัวก็พัน
    พื้นภพอำเภอภพ      ก็ประสพเสมอสวรรค์
อยู่ชั่วนิรันดร์กัลป์        อวสานประมานประเมิน

      "อิลราชคำฉันท์" - พระศรีสุนทรโวหาร (ผัน สาลักษณ์)

    การะเวกหรือวิเวกร้อง      ระงมสวรรค์
เสนาะมิเหมือนเสนาะฉันท์    เสนาะซึ้ง
ประกายฟ้าสุริยาจันทร์          แจร่มโลก ไฉนฤๅ
เมฆพะยับอับแสงสะอึ้ง         อร่ามแพ้ประพันธ์เฉลย 

                    กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์


    ดูหนังดูละคร            แล้วย้อนดูตัว
ยิ้มเยาะเล่นหวัว           เต้นยั่วเหมือนฝัน 

                   "รุไบยาต" - กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์

   เขาย่อมเปรียบเทียบความว่ายามรัก
แต่น้ำผักต้มขมชมว่าหวาน
ครั้นจืดจางห่างเหินไปเนิ่นนาน
แต่น้ำตาลก็ว่าเปรี้ยวไม่เหลียวแล

                       "พระอภัยมณี" - สุนทร ภู่

    แฮะแฮะใครอย่าเย้ย      หยันเด็ก
พริกก็พริกเม็ดเล็ก              เผ็ดล้ำ
ใครใครจะกินเหล็ก            ห่อนเล่า ลือนา
โคแก่มีเขาง้ำ                     เด็กขึ้นขี่คอ

         พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

    ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์
มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต
แม้พูดชั่วตัวตายทำลายมิตร
จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา

                "นิราศภูเขาทอง" - สุนทร ภู่

    หนังสือคือเพื่อนรัก       
แน่ตระหนักเสมอไป
    ยามทุกข์ปลุกปลอบใจ     
ที่เหงาหงอยค่อยเคลื่อนคลาย
    กล่อมจิตให้คิดฝัน
ล้วนสิ่งบรรเจิดเพริดพราย
    เป็นมิตรสนิทกาย
ให้ความรู้เชิดชูตน

         ฐะปะนีย์ นาครทรรพ

    เพ็ญพระจันทร์นั้นสว่างแต่ข้างขึ้น
กระต่ายมึนเมาเพ็ญจนเป็นบ้า
แต่ทรามวัยใสสุกทุกเวลา
ในอกข้าเมามึนทั้งขึ้นแรม

          "นิทานเวตาล" - น.ม.ส.

    สุมามาลย์หวานฉ่ำกับน้ำค้าง
ก็อ้างว้างเพราะพิษความคิดถึง
ใจนั้นหวั่นปั่นป่วนและอวลอึง
เพ้อรำพึงเหมือนมิเคยใจเอ๋ยใจ

    "เสน่หา" - เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

    ยามนางรักสมัครหมาย
รสคล้ายน้ำทิพย์สวรรค์
ยามนางหน่ายก็ปานกัน
กะน้ำพิษระอิดระอา

                     จารึก


[ต่อหน้า ๘]